Cechy powierzchni rozumiemy jako topografię (geometryczną strukturę powierzchni papieru) i wytrzymałość jego zewnętrznej warstwy. Powyższe wartości wpływają na wrażenie optyczne i fakturę papieru.

Papier z połyskiem gloss

Połysk papieru to optyczne wrażenie, jakiego doznajemy spoglądając na jego powierzchnię. Papier wydaje się być bardziej połyskujący, gdy znaczna część przypadkowo padającego światła odbija się kierunkowo od jego powierzchni, a tylko nieznaczna porcja światła ulega rozproszeniu. Z technicznego punktu widzenia, połysk to nic innego jak ilość światła kierunkowego, które odbiło się od powierzchni papieru. W przypadku zwykłego papieru kąt padania światła
i kąt jego odbicia są różne. Dla papieru gloss obie wartości powinny być jednakowe.

Najbardziej popularnymi sposobami mierzenia połysku jest metoda pomiarowa Huntera oraz metoda Lehmanna, aczkolwiek nie są one ze sobą współmierne. Niemniej jednak obie metody nadal wykorzystuje się ze względu na historyczne i geograficzne uwarunkowania. Dla przykładu, w Europie Środkowej połysk papieru mierzy się w oparciu o metodę Lehmanna. Połysk jest bardzo ważnym parametrem pozwalającym na ocenę jakości wydruku obrazu na powierzchni papieru. Można wydrukować zdjęcie wyróżniające się niezwykłym połyskiem zarówno na papierze matowym (matt) jak i na jedwabiście matowym (silk-matt), uzyskując większy kontrast pomiędzy obrazem a innymi elementami wydruku.

Szorstkość

Szorstkość rozumiemy jako nierówność lub topografię powierzchni papieru. Patrząc na papier z profilu, im większa jest różnica pomiędzy najwyższymi i najniższymi punktami, tym arkusz jest bardziej szorstki. Miarą szorstkości lub gładkości papieru, zgodnie z metodami Bendtsena lub PPS (ang. Parker Print-Surf), jest ilość powietrza, które zdoła przedostać się pomiędzy idealnie równą powierzchnią, a próbką papieru testowaną w ściśle określonych warunkach. Gładkość mierzona zgodnie z metodą Bendtsena odnosi się do papierów niepowlekanych, natomiast szorstkość papierów powlekanych jest badana w oparciu o metodę PPS.

Wyższa szorstkość powierzchni papieru wpływa niekorzystnie na jakość zadruku.
W plenerze możemy podziwiać bardzo różne krajobrazy, także papier może wyróżniać się strukturą powierzchni. Dla przykładu, przestrzenie pomiędzy włóknami budującymi strukturę papieru niepowlekanego są na tyle duże, że jego powierzchnia przypomina góry i doliny.

Odporność na zrywanie powierzchni w stanie suchym

Odporność na zrywanie jest istotnym parametrem charakteryzującym papiery powlekane, wykorzystywane w offsetowym druku arkuszowym, gdyż umożliwia szacowanie ryzyka rozrywania w procesie druku. Parametr pozwala zorientować się, jak stabilnie połączone są z sobą warstwy powleczenia z papierem bazowym.

W druku offsetowym istnieje ryzyko przywierania papieru do powierzchni gumy offsetowej, co może doprowadzić do pozrywania się poszczególnych włókien, wypełniacza lub nawet całych powleczonych powierzchni.

W warunkach laboratoryjnych dokonuje się pomiaru odporności na zrywanie w procesie wydruku. W ten sposób bada się ryzyko rozwarstwiania papieru i farby drukarskiej przy zastosowaniu różnych prędkości druku (zobacz zdjęcie poniżej). Wysoka prędkość druku (3 m/s) lub nadmierna lepkość farby drukarskiej mogą w efekcie doprowadzić do rozwarstwienia papieru podłożowego.

Źródło: na podstawie broszury "Badanie i wybór papieru" opracowanej przy współpracy z UPM Kymenne